ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΒΗΜΑ:  10/12/2017

 

Κλαυθμυρισμοί ακούγονται στους διαδρόμους της Βουλής, σε πλατείες, σε διαδηλώσεις. Καθώς η υποκρισία δεν βάζει όρια στον εαυτό της, συχνά ακούγεται και ως χαμηλόφωνος θρήνος.

Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με «πόνο ψυχής», όπως οι ίδιοι βροντερά διαλαλούν, προσέρχονται στα γεγονότα των ημερών καταγγέλλοντας αυτό που ήδη ψήφισαν, εκφωνώντας διαφωνίες με αυτό που ήδη έχουν αυτοί οι ίδιοι δημόσια πράξει.
ΔΕΗ, συνδικαλισμός, πλειστηριασμοί κ.ά.

Είναι βαθιά αλλοιωτικό να ομιλείς ως ίδιος, ενώ έχεις γίνει ήδη άλλος. Να διεκδικείς την επιστροφή στην «αθωότητα» του προηγούμενου εαυτού σου, στην οποία θέλεις, λες, να επιστρέψεις, ισχυριζόμενος ότι ποτέ δεν απομακρύνθηκες από αυτήν.

Στην κορυφή αυτής της κατασκευής σείει τη σημαία ο κ. Νίκος Φίλης. Αλλοτε αυτάρεσκα, άλλοτε σαρκαστικά, μας θυμίζει ότι αν και ομιλεί και πράττει ως άλλος, παραμένει ο προηγούμενος ίδιος. Πειθήνιος επεξεργαστής της παραπλάνησης μας καλεί, ως φιλόσοφος άλλης εποχής, να δεχθούμε ότι ο κόσμος υπάρχει μόνο ως παρελθόν. Συνεπώς - μας λέει - με τα κριτήρια αυτού του παρελθόντος κρίνονται όλα, άρα και εγώ, άρα και εμείς.

Αυτή η πανουργία της κυριαρχίας είναι προϋπόθεση για τη συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις που συνοδεύουν το βαθύ ψεύδος.

Ο (κάθε) ίδιος, που έχει γίνει ήδη άλλος, είναι ο κάτοικός του. Το υποκείμενο έχει συνομολογήσει την ήττα του και καθώς η ψευδής συνείδηση είναι δειλή για να το αποδεχθεί, επανέρχεται μεταμφιεσμένο στον δημόσιο χώρο σε κατάσταση προχωρημένης αλλοίωσης.

Πρόκειται για έναν ανθρωπολογικό τύπο. Αυτός ο ανθρωπολογικός τύπος, βαθιά εξουσιαστικός, νομίζει ότι η πραγματικότητα μπορεί να συναρμολογηθεί εκ νέου. Κατά τα δικά του κριτήρια και τη δική του όψη.
Ετσι συνειδητά - και αδιάντροπα - αρνείται αυτό στο οποίο συνέπραξε και εμφανίζεται ενώπιόν μας ότι το αντιμάχεται. Ενώ, δεμένος στο κατάρτι της εξουσίας, είναι πειθήνιος υποστηρικτής του.

Μια μανιώδης γλώσσα και ένας παραποιητικός λόγος στηρίζει αυτή την άρνηση. Μόνο που αυτό που προϋπήρξε ως υπόσχεση, επανέρχεται όχι ως απόηχος, αλλά ως πρωτότυπα εκφωνούμενος. Το YouTube - αυτά τα «καταραμένα» νέα μέσα της εποχής!- παρεμποδίζει τη λήθη να εγκατασταθεί. Δύσκολα πια ο αλλοιωμένος άλλος μπορεί να επιστρέψει ως παλαιός εαυτός. Απέναντι στους πλειστηριασμούς υπάρχουν η σεισάχθεια και το ρεφρέν του ΕΝΦΙΑ.

Χάνει σταθερά έτσι το αλλοιωμένο υποκείμενο την πιθανότητα να υπάρξει στο μεταίχμιο. Μεταπίπτοντας ατιμώρητα στο αντίθετό του. Να είναι κοινωνός του Καλού και του Κακού και χρήστης τους ταυτόχρονα.

Η αλλοίωση αυτή δεν μόνο παρακμή. Είναι δολιοφθορά κατά του κοινωνικού σώματος. Εκεί που η ψευδής συνείδηση παράγει το είδωλο του εαυτού της, το γκρέμισμά του είναι ευθύνη του καθενός.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΒΗΜΑ: 03/12/2017

Είναι καλό να ενθουσιάζεται κανείς με τον εαυτό του και τις ιδέες του.
Τέτοιον χαρακτήρα μοιάζει να έχει η ανακοίνωση του σχεδίου να ονομασθεί ο «νέος φορέας "της Κεντροαριστεράς" κίνημα αλλαγής».

Στις εποχές της ισχύος περνάει απαρατήρητη η κατάχρηση των λέξεων. Και είναι ευκολότερα αποδεκτή η ανάδειξή τους σε πολιτικό εργαλείο παραποίησης και παραπλάνησης.

Στον χώρο του ΠαΣοΚ υπάρχει ένα ισχυρό προηγούμενο. Το 2004 ο Γιώργος Παπανδρέου βαφτίζει την ανάρρησή του στην αρχηγία του κόμματός του «εκλογή» - επαίρεται για αυτό -, ενώ αυτή η λεγόμενη εκλογή δεν ήταν παρά μια τελετουργική πράξη, με τη συμμετοχή ενός εκατομμυρίου «ψηφοφόρων», όπως ελέχθη, να την επικυρώνουν. Επρόκειτο για συμπεριφορές με θρησκευτική απόχρωση, που ευνοούν εντός τους την καταστροφή των νοημάτων. Ηταν μια αρνητική παιδαγωγική.

Γνωρίζουμε βέβαια ότι ήδη η εποχή της πολιτικής ακμής του ΠαΣοΚ συνοδεύτηκε από μια κατάχρηση και συνεπώς μια παρακμή των λέξεων. Η υμνολογηθείσα συνθηματολογία του αποτύπωνε αιτήματα και σκότωνε σημασίες.
Πέρασαν τα χρόνια και έφεραν μαζί τους τα γεγονότα που γνωρίζουμε. Είναι καλό να ενθουσιάζεται κανείς με τον εαυτό του και τις ιδέες του, είναι καλύτερο όμως να ακούει τη δυνατή φωνή των γεγονότων που μιλούν γι' αυτά. Και τη γλώσσα τους και τις λέξεις τους. Στις λέξεις έχει αποθηκευθεί κοινωνική και πολιτική ανθρώπινη εμπειρία. Οπως η λέξη δεν είναι κατασκευή, έτσι και η λέξη δεν κατασκευάζει. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν τη δανείζεσαι από το κοιμητήριο των λέξεων, σαν κομματιασμένο μάρμαρο.

Η λέξη «κίνημα» έχει μέσα της μια εγερτήρια διάσταση, μια πνοή εμπνευσμένη και εμπνευστική, έναν άνεμο ζωογόνο και πολιτικά ζωοποιό. Η λέξη έχει χρησιμοποιηθεί στην ιστορία με όλα τα ιδεολογικά χρώματα. Εχει τιμηθεί και έχει κακοποιηθεί. Εχει υψωθεί και έχει καταπέσει. Η λέξη πια μας είναι άχρηστη. Εξάλλου, πώς κανείς να την καρπωθεί όταν το κίνημα «Δεν πληρώνω - δεν πληρώνω» βρίσκεται ήδη στη εξουσία;
Και δίπλα της ως «πομπώδες συμπλήρωμα δικαίωσης», ως ιδεολογικό κατάλοιπο, η «αλλαγή».

Τι σημαίνει «αλλαγή» στην Ελλάδα του 2017, όταν αυτή διεκδικεί να είναι το περιεχόμενο ενός μετα-ΠαΣοΚ πολιτικού σχηματισμού; Ποιο είναι το περιθώριο να αποκτήσει νέο περιεχόμενο και σημασία στην εποχή μας; Και μάλιστα εγερτήριο και εμπνευστικό, όπως θα απαιτούσε η εισαγωγική της έννοια «κίνημα»; Κανένα και καμιά.

Οι φθαρμένες λέξεις αποτυπώνουν μια φθαρμένη εποχή. Η εκ νέου εκφορά τους δεν μιλάει παρά για ένα αδιέξοδο ιδεών, δεν εκφράζει παρά ένα αδιέξοδο κατανόησης της εποχής και των αναγκών της. Πρόκειται για μία ακόμη αρνητική παιδαγωγική.

Η εποχή σύγχυσης που διανύουμε απαιτεί σκληρή αποσαφήνιση. Και οι «μαγικές» λέξεις που υπηρετούν την επικοινωνία θα αποδειχθούν άχρηστες, καθώς πολιτική και επικοινωνία είναι αδιαίρετες έννοιες.

Παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό τον Πρωθυπουργό να κάνει κατάχρηση του λόγου.
Αυτό που λέω ακούγεται ως υπερβολικό και παράδοξο, αφού κάθε πολιτική πράξη δεν νοείται χωρίς τον λόγο και υπάρχει διά του λόγου, που δίνει τελικά υπόσταση στην πράξη. Αποτυπώνει το περιεχόμενό της, την οριοθετεί και τη στηρίζει.

Ο κ. Τσίπρας τις τελευταίες ημέρες επιλέγει ο ίδιος, μέσα από δύο τηλεοπτικές παρουσίες, να συνδεθεί με τα πράγματα. Να μιλήσει για αυτά. Να γίνει η δύναμη της έκφρασής τους.
Δύο διαφορετικές παραστάσεις, η μία με διαφορετική αιτία από την άλλη, απογυμνώνουν τη διαγγελματική σκηνοθεσία του πρωταγωνιστή.

Η πρώτη είναι με αφορμή μια διανομή. Διανομή μερίσματος. Από ένα πλεόνασμα. Διανομή σε αδυνάτους. Δεν υπάρχει αναφορά στην πηγή, δεν ενδιαφέρει η προέλευση, δεν απασχολεί η μέθοδος συλλογής των «αγαθών» προς διανομή. Τίποτε δεν πρέπει να σκιάσει τη διανομή, να χαλάσει τη διάσταση της απονομής, να περιορίσει την εμβέλεια της συμμόρφωσης που διεκδικεί, την αποδοχή που αναμένει, την επιδοκιμασία που προσδοκά. Ωστε να διασωθεί η ιδεολογική αύρα. Να χαθούν στον λόγο οι αντιφάσεις της πολιτικής του.

Πρόκειται για παραποιητική πολιτική πράξη που θέλει να αποκρύψει πίσω από την κουρτίνα της παράστασης τον ισοπεδωτικό μηχανισμό της ταπείνωσης, που συμπυκνώνεται εντός της. Κάθε πράξη θορυβώδους διανομής από την εξουσία είναι μια υπόμνηση της μηδαμινότητας του υποκειμένου.

Κατέχω τη δύναμη - του λέει - να σου δώσω το ελάχιστο, που μέσα στην κατασκευασμένη (από εμένα) ανάγκη σου, καλείσαι να το αποδεχθείς ως μέγιστο.

Η επιλογή να αναδείξει διά διαγγέλματος ο Πρωθυπουργός αυτή τη διανομή συνδέεται με τη σταθερή πλάνη κάθε εξουσίας ότι αυτό που θα λεχθεί αυτό και θα είναι, αυτό που θα εκφωνηθεί αυτό και θα υπάρξει.
Η δεύτερη παρουσία γίνεται με μια αφορμή που καταλυτικά αναιρεί το επίκαιρο. Γίνεται με μια τραγωδία. Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο είναι 16 οι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους στη Μάνδρα.

Η διαγγελματική πράξη εδώ δεν έχει λόγο ύπαρξης. Είναι πολύ κοντά μας οι θάνατοι αυτοί για να μιλάμε από απόσταση. Να αναφερόμαστε ωσάν να είναι συμβάν, ενώ ο θάνατός τους συνδέεται κεντρικά με τη δουλοκτητική λειτουργία, διαχρονικά, του ελληνικού κράτους, που τη συγκεκριμένη στιγμή εκφράζει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Και δεν αναιρεί την οδύνη κανένα πολυήμερο πένθος, ούτε αυτό καλύπτει το υπαρξιακό κενό των σύγχρονων Ελλήνων.

Κατάχρηση του λόγου υπάρχει λοιπόν, όταν αυτός ο λόγος επιχειρεί να πάρει τη θέση της πράξης. Οχι όταν θεμελιώνει, αλλά όταν κατασκευάζει.
Η διαγγελματική σκηνοθεσία του κ. Τσίπρα είναι μια προσπάθεια κατασκευής. Μια προσπάθεια αναίρεσης της πραγματικής ζωής. Και δείχνει το εσωτερικό ήθος μιας κυβέρνησης που πολλαπλασιάζει την κρίση και επιταχύνει την παρακμή.

Σε απόσταση από την αλήθεια, επιλέγει αυτή τη σκηνοθεσία για να εξορκίσει και να αποποιηθεί το πραγματικό.
Θα του πούμε το γνωστό: τα σκυλιά αλυχτούν, το καραβάνι προχωράει.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΒΗΜΑ: 26/11/2017

Ολοκληρώθηκε η περίφημη διαδικασία για την ανάδειξη ηγεσίας του «νέου φορέα» στον χώρο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς. Θετικό το εύρος της συμμετοχής στον α' γύρο. Αλλά και στον β' γύρο. Ενδιαφέρον το κλίμα. Καταγεγραμμένες οι δηλώσεις.

Αυτή η θετική εξέλιξη έχει μέσα της μια αναστολή, μια ανακοπή, ένα έσω φράγμα, μια ανάκρουση, που περιορίζει τη θετικότητα της κίνησης και βγάζει στο φως το μέγα εμπόδιο του εγχειρήματος: το ίδιο το ΠαΣοΚ.
Πέραν της προσωρινής ικανοποίησης που προκαλεί το επιτυχημένο στρατήγημα στους εμπνευστές του, τα γεγονότα το υπερβαίνουν και από μόνα τους γυρίζουν τη σελίδα.

Η ατμόσφαιρα διεύρυνσης του πασοκογενούς χώρου, με τη συμμετοχή εξωγενών πολιτικών προσώπων, έχει ήδη διαλυθεί και οι διακηρύξεις ενότητας του τετριμμένου πολιτικού λόγου δεν προσθέτουν κάτι στην πραγματικότητα των αριθμών, που μιλάνε για την προέλευση των ψηφοφόρων που όρισαν το αποτέλεσμα.

Μόνο που κάτω από τη χρωματισμένη επιφάνεια των πραγμάτων υπάρχει πάντα η σταθερότητα της ουσίας.
Και αυτή η ουσία ορίζεται από την ίδια τη φύση του ΠαΣοΚ, μαζί με την προτεραιότητα που θα θέσει στην προσεχή πολιτική σύγκρουση ο «νέος φορέας», όπως αυτός συγκροτηθεί.

Το ΠαΣοΚ υπήρξε ένα σύνολο ετερόκλητων πραγμάτων. Το καλό μέσα στο κακό. Το κακό μέσα στο καλό. Καθώς λοιπόν αρνήθηκε επίμονα να αυτοκαταλυθεί, κατέστη φανερό ότι ο έσω δεσμός δεν σκιαγραφεί και δεν αντανακλά παρά έναν αποστεωμένο μηχανισμό εξουσίας. Συνδεδεμένος με το κράτος αυτός ο μηχανισμός εξουσίας πασχίζει να διασώσει ένα παλαιό σύστημα σχέσεων εξουσίας που αναπτύχθηκε εντός του και πέριξ αυτού.

Η προσπάθεια ανασυγκρότησης που επιχειρείται δεν μπορεί να αποκρύψει ότι συνιστά και μια προσπάθεια αυτοδιάσωσης σχέσεων και προσώπων, ώστε να διέλθουν την κρίση και να επιβιώσουν - πρόσωπα και σχέσεις - σε αυτό που, μεταπλασμένο μερικά, θα αντέξει.

Κανείς βεβαίως δεν πρέπει να ξεχνάει ότι κάθε κόμμα όπως το ΠαΣοΚ είναι μια παράσταση στη συνείδηση και αυτό κανένα στρατήγημα δεν μπορεί να το διαγράψει.

Ακολουθεί το ζήτημα της προτεραιότητας. Της προτεραιότητας στη σύγκρουση. Η στάση δηλαδή απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, σε ό,τι εξέφρασε, σε ό,τι εκφράζει, σε ό,τι επιμένει να εκφράζει, πολιτικά, κοινωνικά, ιδεολογικά.
Η στάση αυτή θα ορίσει και τη θεμελιωτική συγκρότηση του «νέου πόλου» και θα καταγράψει την έκφραση της πολιτικής του συνείδησης.

Προτάσσει ή όχι την αναγκαιότητα να προσπεράσει η κοινωνία τον ΣΥΡΙΖΑ; Ή προσέρχεται, ο «νέος πόλος», σε μια αφετηριακή εν δυνάμει συνομιλία με τον θεωρούμενο «καλό» ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να διεκπεραιώσει τη διάσωση της καθοδηγητικής εξουσιαστικής του ομάδας;

Ετσι μόνο τα πράγματα θα γίνουν σαφή. Και στην εποχή της σύγχυσης η σαφήνεια δεν είναι μόνο ζητούμενο, είναι από μόνη της πολιτική αξία.

Το ΠαΣοΚ καλείται σήμερα να γίνει ο αντίλογος του εαυτού του.
Αν αυτό δεν συμβεί, πέρα από αναλυτικές υποθέσεις εργασίας, ο μονοψήφιος αριθμός στις εκλογές θα αρκεί για να πούμε: μετά το ΠαΣοΚ, ΠαΣοΚ.

Η επιφανειακή ανάγνωση της πολιτικής λειτουργίας των αφελών και άλλων τη συρρικνώνει στην πρόταση «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Ετσι δεν μπορεί η ανάγνωση αυτή να υποψιαστεί αυτό που πραγματικά είναι κυρίως και θεμελιωδώς η πολιτική: ο θεσμικός έλεγχος της βίας.

Ως διαχείριση του εφικτού η πολιτική περιορίστηκε στον στενό ορίζοντα του ορατού και περιόρισε τη ματιά των ανθρώπων στο αμέσως ορατό, δηλαδή το πρόσκαιρο και το εφήμερο. Πάνω σε αυτόν τον συμβιβασμό λειτούργησε το «πολιτικό σύστημα». Η άκοπη ευμάρεια του λαού έλαβε χαρακτήρα ιερότητας.

Δίπλα σε αυτή τη συνθήκη ο τυφλοπόντικας της πραγματικότητας υπέσκαπτε τα θεμέλια. Το πιο σημαντικό ήταν ότι προοδευτικά, συνειδητά και επίμονα αγνοήθηκε η ανάγκη σεβασμού των κανόνων της συνύπαρξης. Ο νόμος, ως εγγυητής, αγνοήθηκε και περιφρονήθηκε.

Η σχετικότητά του έγινε σχεδόν ιδεολογία και διακηρύχθηκε ως λαϊκή κατάκτηση από εκείνους που στην προηγούμενη φάση συμπύκνωσαν την παραπλάνηση στην πρόταση: «Το ΠαΣοΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία».
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ενσταλάζεται αργά, αλλά σταθερά, σαν ποτιστική βροχή, η βία στην ελληνική κοινωνία.
Η χρεοκοπία ήρθε σε μια στιγμή που το πλαίσιο συνύπαρξης είχε ήδη σεισμικά διαταραχθεί. Η καθημερινή ανομία είχε κερδίσει το δικαίωμα στην ύπαρξη. Διεκδικούσε τη θέση του νόμου. Και την κέρδισε.
Ποικίλες μορφές βίας, διαφορετικής έντασης, ξεδιπλώνονται γύρω μας. Και καθημερινά πολλαπλασιάζονται, χάνοντας τον χαρακτήρα της εξαίρεσης.

Αυτή η ενστάλαξη της βίας στην καθημερινότητα είναι μια προχωρημένη μορφή αλλοίωσης. Η ήττα της πολιτικής πολλαπλασιάζει αυτή την αλλοίωση και ως ηττημένη πλέον η πολιτική την εντάσσει στα σχέδιά της. Η αλλοιωμένη συνείδηση του καθημερινού σύγχρονου Ελληνα είναι η πρώτη ύλη της κερδοσκοπίας της.
Εδώ η αποτυχία της πολιτικής λειτουργίας να καταστήσει τον νόμο κανόνα της συνύπαρξης, να περιορίσει θεσμικά τη βία δηλαδή, δεν συντρίβει μόνο τα πρόσωπα, τα δικαιώματα και την ελευθερία τους, αλλά σταθερά πλέον συντρίβεται μαζί τους.

Πάνω στο αλλοιωμένο κοινωνικό σώμα ο αυτάρεσκος διχασμός του κ. Τσίπρα «ή εμείς ή αυτοί» γίνεται πολλαπλασιαστής της φθοράς. Και πάνω του ανεμπόδιστα ενσταλάζεται η βία ετοιμάζοντας τους πικρούς καρπούς του μέλλοντος.

Καθώς ανεμπόδιστα λόγω της ήττας της πολιτικής θα συνεχιστεί η ενστάλαξη της βίας, το κοινωνικό σώμα σε λίγο δεν θα είναι σε θέση ούτε καν να φοβηθεί. Η πολιτική έπαψε στη χώρα να αποτελεί τον θεσμικό έλεγχο της βίας. Ο οικισμός «Ελλάς» έχει και στο μέτωπο αυτό ηττηθεί. Η αναγέννηση της πολιτικής είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd